ببخشا که بخشایدت روزگار
.__./__._/_.__
به تو شادی و لطف خود بی شمار
.__./__._/_.__
به نیکی جهان پر کن از عطر خویش
.__./__._/_.__
که راضی شود از تو پروردگار
.__./__._/_.__
اگر مهر خود را کنی تو دریغ
.__./__._/_.__
ز هم کیش و همسایه و همجوار
.__./__._/_.__
نخواهی شوی شاد و خرسند به عمر
.__./__._/_._
همیشه خمودی و نالان و زار
.__./__._/_.__
تو نیکی کن و پر کن آن دجله ات
.__./__._/_._
که ماند ز تو نام نیکو به کار